Dertli Zeyneb’im,

Kararsızlığına hayret ediyorum. Altı aydır ayrısınız. Adam telefon açıyor “istemiyorum”  diyor. Peşinden sana iftiralar atıyor, küfürler yapıyor, hayatında başka kadın var. Sen hala kararsızsın. Karar senin kararındır, saygı duymamız lazım.

Bir şans daha isteyen çevrendekilere şu fıkra çok güzel uyuyor:

“Timur, her nedense bir gün Nasrettin Hoca'ya çok kızdığından, adamlarına,
- Yatırın ve Hocaya beşyüz sopa vurun, demiş. 
Hoca gülmeye başlayınca, 
- Neden gülersin, diye sormuş Timur. 
Hoca, 
- Efendim, demiş, siz ya hiç sopa yemediniz, ya da sayı saymasını bilmiyorsunuz.” Evet çevrendekiler senin çektiklerini bilemediklerinden öyle konuşuyorlar.

Kararsız Zeynep,

Bana yazdığın uzun mektubunun son cümlesinde “bana bütün bu kötülükleri yapan bir insan için bu kadar üzülmeğe değer mi?” diye soruyorsun. Ve eklemişsin. “Onu sevmiştim, onsuz yapamam.” Ben de sana cevap olarak şu şiiri gönderiyorum:
“O olmazsa yaşayamam" demeyeceksin.
Demeyeceksin işte, yaşarsın çünkü.
Öyle beylik laflar etmeye gerek yok ki.
Çok sevmeyeceksin mesela, o daha az severse kırılırsın.
Ve zaten genellikle o daha az sever seni, senin o'nu sevdiğinden.
Çok sevmezsen, çok acımazsın, çok sahiplenmeyince, çok ait de olmazsın hem.
Çalıştığın binayı, masanı, telefonunu, kartvizitini, hatta elini ayağını bile çok sahiplenmeyeceksin.
Senin değillermiş gibi davranacaksın.
Hem hiçbir şeyin olmazsa, kaybetmekten de korkmazsın.
Onlarsız da yaşayabilirmişsin gibi davranacaksın.” (Can Yücel)